Everything is fast approaching. Sadness. Gloom. Crises. Price Hikes. Traffic. Rallies. Abused Drivers. Gluttony. Crimes. Problems. Wishes. Hopes. Dyspepsia. All because December is fast approaching, and Christmas is fast approaching. Now, stop the countdowns. Please.
Keep reading ←SIYA: musta?
AKO: badtrip.
SIYA: kanino po?
AKO: sa alter-ego mo.
SIYA: tawa na lang. di ko alam alter-ego. ano po gawa mo?
AKO: =)
AKO: alam mo bang galing ako sa san juan kanina? patay lola ko e.
CE: haha
AKO: hindi ko alam pero bakit kaya kapag umuulan nalulungkot ako.
CE: ganun?
AKO: musta?
CE: ok lang me, kaw?
AKO: ok lang me, kaw?
CE: ok lang me, kaw?
AKO: ok lang me, kaw?
CE: ok lang me, kaw?
AKO: ok lang me, kaw?
CE: ok lang me, kaw?
AKO: ok lang me, kaw?
CE: ok lang me, kaw?
AKO: ok lang me, kaw?
CE: ok lang me, kaw?
AKO: ok lang me, kaw?
CE: ok lang me, kaw?
AKO: ok lang me, kaw?
CE: ok lang me, kaw?
AKO: ok lang me, kaw?
[ang laban dito ay patatagan]
AKO: kung hindi lang talaga siya kasama e hindi ako talaga sasama e. Sa tingin mo?
CE: k.
AKO: 'pag nagkita tao, dala ka ng cam ha. tas picture tayo.
CE: Ü
AKO: ano nga?
CE: :)
I. Bakit hindi mo sungkitin ang ulap, at doon magyosi tayo?
bakit nga ba hindi? dahil ba hindi ka na nagyoyosi? bakit hindi ka umiinom? bakit lagi mong pinagduduldulan sa akin na ang magaling na writer ay isa ring magaling na mathematician? ito ang sasabihin ko sayo: una, hindi ako writer; ikalawa, hindi ako magaling; at ikatlo, kung writer man ako, at magaling pa, wala na akong panahon para lunukin ang sanlaksang numero at mga negatibong simbolo na itinuturo sa mga klase mo. bakit ko ba gusto ang relasyong 'devoid of commitment? at bakit mo naman gustong 'exclusive' at hindi 'open relationship'? hindi naman yata masasagot ang mga tanong kong ito sa isang pakete ng marlboro; at lalong wala ring silbi ang isang usapang kaharap ay mga bote ng red horse na kasing lamig ng mga text mo sa madaling-araw. alam ko na ang tanging maisasagot mo sa lahat ng katanungan ko ay bakit. magkagayunman, pilitin mo naman sanang sungkitin ang mga ulap, at doon tayo magsigarilyo para hindi ka makita ng nanay mo (pramis, hindi kita isusumbong). at tatalon tayo mula sa itaas para sumama sa malikot na hangin ang amoy ng usok ng yosing matamang hinithit mo sa langit kanina. at pag-uwi mo ng bahay niyo (hindi ka na maaamoy ng tatay mo, pramis), dumeretso ka sa kuwarto mo. at doon, yakapin mo ang iyong mga unan at ang realidad na iniwan mo para lang makasama mo ako doon sa ulap na sinungkit mo.
II. Paano na ang melodramatikong pagsasadula natin ng mga tagpo?
paano ka nga ba nakasama sa mga panaginip ko? sa dinami-rami ng mga mahuhusay mambola, paanong nangyari na sayo ako nagpabilog? at sa dinami-rami ng mga magagaling manloko, paanong nangyari na sayo ako nahulog, at napa-ibig? paanong nangyari na nabitag mo ako, e hindi ka naman naghapag ng mga pain? paanong hindi mo ako mapapa-ibig, at sa bawat tanong ko, tanging ngiti ang isinasagot mo? at kapag nagtatama ng medyo matagal-tagal ang ating mga paningin, paano ko nakikitang iba ang nasa isip mo? paano na nga ba ang buhay ko kung ang nakikita ko sa bawat sulyap ko sa mga mata mo ay hindi ako? paano mo rin nasabi na matitiis kitang nasa labas, at ako ay tuwang-tuwa ( o lungkot na lungkot ) sa loob ng sinehan? paano na lamang ang mga linya sa pelikula na ipinangako nating isasaulo? paano na kung ang tanging linya ng kaya kong sabihin ay 'mahal kita', at ikaw 'iba ang mahal ko'. paano na ang melodramatikong pagsasadula natin ng mga tagpo? paano na ang mga linyang sinumpa ko?
III. Kailan darating ang lakas ng loob?
kailan ba kita unang hiningan ng 1/4? ikaw lang kasi sa room ang kumpleto ang papel na 1/2, 1/4, at 1 whole. kaya ang tingin ko sa'yo ay pabrika ng papel, at mapagbigay. kailan tayo unang nagpang-abot? hindi ata 'yung play sa english noong mga first year pa lang tayo. kailan ko ba sinabi sa sarili ko na ikaw iyong tipo na gusto kong makasama habang nagbibilang ng mga puting buhok? kailan ko ba naisip na, sana, kasama kita habang nagbibilang ng mga petsa sa kalendaryo? kailan nga ulit ako humagulgol sa mga bisig mo dahil sa isang taong malapit sa iyo? iyon ba 'yung araw na napagtanto kong hindi na ako maghahanap ng iba? kailan mo kaya mararamdaman na sa bawat pagpapalit natin ng mga ngiti, hindi na kaibigan ang turing ko sa iyo? kailan nga ba ang tamang panahon para masabi ko sa iyong ikaw na lamang ang kulang masaya na ako? kailan ba darating ang lakas ng loob? walang tamang panahon sa mga maling damdamin.
IV. Saan nga ba kita hinawakan nang malasing tayo kagabi?
kung saan patungo ang langay-langayan, iyan ang hindi ko masasagot. tulad mo rin akong hindi nakikinig kay ma'am t. sa filipino. tulad mo, nagte-text din ako o 'di kaya'y gumuguhit ng lalaki mula sa salitang 'boy' habang ang iba ay ubos na ang laway sa sobrang pagkabagot. saan ka nga ulit nakaupo noon? hindi ba't magkalapit tayo lagi dahil sa mga apelyido natin? kaya sa tuwing nabuburyo ka sa kanyang klase, saan ka nga ba ulit pumupunta? sa langit? sa dalampasigan? o sa marumi nating canteen? nagtampo ako sa'yo noon... hindi mo man lang ako sinasama sa mga lakad mo. pero kagabi, magkasama tayo. isang bote ng goma lamang pala ang ikatutumba mo (oo, alam kong unang beses mo 'tong iinom). pinagbigyan kita kasi nakita kong duguan ang mga kamao mo, at tanging alak lang ang tunay na makagagamot ng lahat ng sakit. saan mo ba isinuntok 'yan? oo, gustung-gusto kong hinahawakan ang mga kamay mo, pero hindi sa paraang ganito. nagmukha akong nurse habang pinaliliguan ng betadine ang mga sugat sa kamay mo. at nang magsuka ka na, caregiver naman akong naglinis sa dumi mo. saan ko nga ba itinapon ang basahan? at nang gumewang ka na, ipinatuloy kita sa aking kuwarto; doon, hindi natin maiwasan ang pahapyaw na mga pseudo-lambingan at mga suntok sa buwan na pangako at bolahan. saan nga ba kita hinawakan nang malasing na tayo kagabi? saan ba umabot ang malilikot mong kamay nang nakahiga na tayo? sana umabot iyon sa aking kalungkutan.
V. Sino nga ba ako sa'yo kapag hindi ka nakainom?
ako ba ang stepfather mong nais mong basagin ang mukha? o ang babae sa redtube na pinaglalaanan mo ng oras para pagpantasyahan? kung wala sa dalawa, alam ko na kung sino nga ba talaga ako sa'yo. ako ay hindi para sa'yo, at iyan ang totoo.
VI. Ano ang mga dahilan ng aking pagkakaganito? Tapos na.
P.S. saksi ang electric fan, at ang damit na sinukahan mo, na ang tanging hawak ko sa buong magdamag ay mga kamay mo.
Ito ang aking opisyal na entry para sa E[kwento]MO Contest.Keep reading ←
[09.17.08]
IV. Saan nga ba kita hinawakan nang malasing tayo kagabi?
kung saan patungo ang langay-langayan, iyan ang hindi ko masasagot. tulad mo rin akong hindi nakikinig kay ma'am t. sa filipino. tulad mo, nagte-text din ako o 'di kaya'y gumuguhit ng lalaki mula sa salitang 'boy' habang ang iba ay ubos na ang laway sa sobrang pagkabagot. saan ka nga ulit nakaupo noon? hindi ba't magkalapit tayo lagi dahil sa mga apelyido natin? kaya sa tuwing nabuburyo ka sa kanyang klase, saan ka nga ba ulit pumupunta? sa langit? sa dalampasigan? o sa marumi nating canteen? nagtampo ako sa'yo noon... hindi mo man lang ako sinasama sa mga lakad mo. pero kagabi, magkasama tayo. isang bote ng goma lamang pala ang ikatutumba mo (oo, alam kong unang beses mo 'tong iinom). pinagbigyan kita kasi nakita kong duguan ang mga kamao mo, at tanging alak lang ang tunay na makagagamot ng lahat ng sakit. saan mo ba isinuntok 'yan? oo, gustung-gusto kong hinahawakan ang mga kamay mo, pero hindi sa paraang ganito. nagmukha akong nurse habang pinaliliguan ng betadine ang mga sugat sa kamay mo. at nang magsuka ka na, caregiver naman akong naglinis sa dumi mo. saan ko nga ba itinapon ang basahan? at nang gumewang ka na, ipinatuloy kita sa aking kuwarto; doon, hindi natin maiwasan ang pahapyaw na mga pseudo-lambingan at mga suntok sa buwan na pangako at bolahan. saan nga ba kita hinawakan nang malasing na tayo kagabi? saan ba umabot ang malilikot mong kamay nang nakahiga na tayo? sana umabot iyon sa aking kalungkutan.
V. Sino nga ba ako sa'yo kapag hindi ka nakainom?
ako ba ang stepfather mong nais mong basagin ang mukha? o ang babae sa redtube na pinaglalaanan mo ng oras para pagpantasyahan? kung wala sa dalawa, alam ko na kung sino nga ba talaga ako sa'yo. ako ay hindi para sa'yo, at iyan ang totoo.
VI. Ano ang dahilan ng aking pagkakaganito? Patapos na.
P.S. saksi ang electric fan, at ang damit na sinukahan mo, na ang tanging hawak ko sa magdamag ay tanging mga kamay mo.
Para kay A.
[ 09.13.08 ]
I. Bakit hindi mo sungkitin ang ulap, at doon magyosi tayo?
bakit nga ba hindi? dahil ba hindi ka na nagyoyosi? bakit hindi ka umiinom? bakit lagi mong pinagduduldulan sa akin na ang magaling na writer ay isa ring magaling na mathematician? ito ang sasabihin ko sayo: una, hindi ako writer; ikalawa, hindi ako magaling; at ikatlo, kung writer man ako, at magaling pa, wala na akong panahon para lunukin ang sanlaksang numero at mga negatibong simbolo na itinuturo sa mga klase mo. bakit ko ba gusto ang relasyong 'devoid of commitment? at bakit mo naman gustong 'exclusive' at hindi 'open relationship'? hindi naman yata masasagot ang mga tanong kong ito sa isang pakete ng marlboro; at lalong wala ring silbi ang isang usapang kaharap ay mga bote ng red horse na kasing lamig ng mga text mo sa madaling-araw. alam ko na ang tanging maisasagot mo sa lahat ng katanungan ko ay bakit. magkagayunman, pilitin mo naman sanang sungkitin ang mga ulap, at doon tayo magsigarilyo para hindi ka makita ng nanay mo (pramis, hindi kita isusumbong). at tatalon tayo mula sa itaas para sumama sa malikot na hangin ang amoy ng usok ng yosing matamang hinithit mo sa langit kanina. at pag-uwi mo ng bahay niyo (hindi ka na maaamoy ng tatay mo, pramis), dumeretso ka sa kuwarto mo. at doon, yakapin mo ang iyong mga unan at ang realidad na iniwan mo para lang makasama mo ako doon sa ulap na sinungkit mo.
II. Paano na ang melodramatikong pagsasadula natin ng mga tagpo?
paano ka nga ba nakasama sa mga panaginip ko? sa dinami-rami ng mga mahuhusay mambola, paanong nangyari na sayo ako nagpabilog? at sa dinami-rami ng mga magagaling manloko, paanong nangyari na sayo ako nahulog, at napa-ibig? paanong nangyari na nabitag mo ako, e hindi ka naman naghapag ng mga pain? paanong hindi mo ako mapapa-ibig, at sa bawat tanong ko, tanging ngiti ang isinasagot mo? at kapag nagtatama ng medyo matagal-tagal ang ating mga paningin, paano ko nakikitang iba ang nasa isip mo? paano na nga ba ang buhay ko kung ang nakikita ko sa bawat sulyap ko sa mga mata mo ay hindi ako? paano mo rin nasabi na matitiis kitang nasa labas, at ako ay tuwang-tuwa ( o lungkot na lungkot ) sa loob ng sinehan? paano na lamang ang mga linya sa pelikula na ipinangako nating isasaulo? paano na kung ang tanging linya ng kaya kong sabihin ay 'mahal kita', at ikaw 'iba ang mahal ko'. paano na ang melodramatikong pagsasadula natin ng mga tagpo? paano na ang mga linyang sinumpa ko?
III. Kailan darating ang lakas ng loob?
kailan ba kita unang hiningan ng 1/4? ikaw lang kasi sa room ang kumpleto ang papel na 1/2, 1/4, at 1 whole. kaya ang tingin ko sa'yo ay pabrika ng papel, at mapagbigay. kailan tayo unang nagpang-abot? hindi ata 'yung play sa english noong mga first year pa lang tayo. kailan ko ba sinabi sa sarili ko na ikaw iyong tipo na gusto kong makasama habang nagbibilang ng mga puting buhok? kailan ko ba naisip na, sana, kasama kita habang nagbibilang ng mga petsa sa kalendaryo? kailan nga ulit ako humagulgol sa mga bisig mo dahil sa isang taong malapit sa iyo? iyon ba 'yung araw na napagtanto kong hindi na ako maghahanap ng iba? kailan mo kaya mararamdaman na sa bawat pagpapalit natin ng mga ngiti, hindi na kaibigan ang turing ko sa iyo? kailan nga ba ang tamang panahon para masabi ko sa iyong ikaw na lamang ang kulang masaya na ako? kailan ba darating ang lakas ng loob? walang tamang panahon sa mga maling damdamin.
*Para kay J.
In today's Web-driven arena of information, print journalism seems to be a fading name in the game.
The advent of blogging has undeniably shaken the foundations of traditional media by introducing new sources of information. It has challenged the radio scene with its podcast, the television with its vlog (video log), and, of course, the newspaper with its blog (web log). The internet has indeed drawn a new line of media, and, consequently, a new line of contention between blogging and the old media.
COMPROMISING CREDIBILITY
As the speed of technological advancement accelerates, with thousands of eager people signing up each day for their own accounts, credibility, for many, has become the hottest issue in blogging. Since the internet has afforded everyone the opportunity to create their own blogs, in websites like Blogger and Wordpress, most of the information posted in one's blog are unverified, and, therefore, unreliable.
A typical personal blog is maintained by an individual (that's why it's personal), and articles are mostly done single-handedly – from making the draft, gathering of information, and up to editing and online publishing. The blogger stands as the writer, editor, copyreader and publisher all at the same time. Yet, the power of blogs to publish at an unimaginable velocity has amazed the humankind, but it has unconsciously compromised the credibility of every article published.
On the other hand, newspapers are managed by a pool of professional and seasoned writers. Articles normally undergo a series of rigorous editing before making it to publication: information and details are double-checked for accuracy; sources should be valid and reliable; grammatical flaws are fixed; and all statements are balanced. These things are standard procedures followed by almost all newspaper companies, for them to produce a credible and fair issue.
HAZARDS OF ANONYMITY
From a legal viewpoint, blogging is devoid of any constitutional protection and rights because it’s difficult to determine how the law might actually apply. Print media's position in the Constitution, on the other hand, is quite well-placed.
A blogger housemaid could hide behind a screen name and defame the president by accusing her of corruption without the fear of facing legal charges. Since the Constitution doesn't enshrine blogging, there is no specific statute that would prove it unlawful. Thus, bloggers have all the freedom of speech in the world, and in their own wills and capacities they can abuse, overuse and misuse it anytime. While writers get sued, and even killed, for what they write, and just for doing their jobs.
THE PAST OF PRINT MEDIA
AND THE FUTURE OF BLOGGING
Books have time and again shown us how newspapers made its mark in history.
During the Spanish rule, for instance, La Solidaridad and Kalayaan publications, both owned and managed by Filipino propagandists, had succeeded to spread their persistent clamor for change and further their dissidence among Filipinos despite perils of castigation by despotic Spaniard perpetrators.
Likewise, dictator Ferdinand Marcos had faced media's potent function in stirring up mass rebellion, thus, he ordered the immediate closure of all mass media under the Martial Law. Yet, the alternative press, including the Philippine Collegian and some other national dailies, lived up to their promise and did not fail the masses; they had gone underground and had operated in stealth to avoid detractors.
It is in this lucidity that we see the clear future of the blogosphere. Its power is unquestionable, but blogging should always remain as a personal tool for there is no possible way it can possess journalistic elements such as accountability, reliability, and fairness.
Truly, the ascending popularity of blogging could never completely shatter that fortified fortress that journalism has built for decades. Despite constant claims on its ethical decadence, the old media have proven its age-old worth. And always, it will find a way to uphold its cause.
Over the course of history, the press has always justified its existence-- and no blogging force could seriously change that.
"This is my entry to the Blog Challenge 07: Bloggermania, Challenging The Platforms Of Old Media"
